Bir üniversitenin çevre araştırmaları biriminin yürüttüğü geri dönüşüm alışkanlıkları araştırmasının sonuçları yayımlandı. Çalışma, on iki ilde iki bin sekiz yüz kişiyle yüz yüze görüşme yöntemiyle gerçekleştirildi ve hane düzeyinde uygulamalara odaklandı.

Sonuçlara göre katılımcıların büyük bölümü atık ayrıştırmayı gerekli buluyor, ancak düzenli olarak uyguladığını söyleyenlerin oranı bu kesimin altında kalıyor. Araştırmacılar, niyet ile davranış arasındaki farkın çalışmanın en dikkat çekici bulgusu olduğunu belirtiyor.

Ayrıştırmayı zorlaştıran etkenler sorulduğunda ilk sırada hangi atığın hangi kutuya atılacağına ilişkin bilgi eksikliği yer aldı. Bunu, evde ayrı kutu için yer bulunamaması ve toplama noktalarının uzaklığı izledi. Katılımcıların bir bölümü etiketlerin anlaşılır olmadığını belirtti.

Çalışmada cam, kâğıt ve metal atıkların ayrıştırma oranının plastiğe göre daha yüksek olduğu görüldü. Araştırmacılar bunu, bu malzemelerin görsel olarak kolay ayırt edilebilmesine bağlıyor. Karışık ambalajların ise en çok tereddüt yaratan grup olduğu, pilin ve elektronik atığın ayrı toplanma oranının düşük kaldığı aktarıldı.

Bilgi kaynakları başlığında, katılımcıların çoğunlukla belediye duyurularından ve internet aramalarından yararlandığı görüldü. Okul çağında çocuğu bulunan hanelerde ayrıştırma oranının belirgin biçimde yüksek çıkması, eğitim programlarının etkisine işaret eden bulgular arasında sayıldı.

Rapor, öneri bölümünde kutu etiketlerinin sadeleştirilmesini, apartman girişlerinde ortak toplama alanlarının yaygınlaştırılmasını ve toplama takviminin hane bazında duyurulmasını sıralıyor. Ayrıca geri bildirim hattı kurulmasının katılımı artırabileceği, görsel yönergelerin metinden daha etkili olduğu belirtiliyor.

Araştırma ekibi, çalışmanın iki yıl arayla tekrarlanacağını ve karşılaştırmalı bir seri oluşturulacağını açıkladı. Veri setinin kimlik bilgileri çıkarılmış biçimde araştırmacıların erişimine açılacağı, soru formunun da yayının ekinde paylaşıldığı bildirildi.