Kütüphane koleksiyonlarındaki el yazması eserlerin dijitalleştirilmesi çalışmaları sürüyor. Proje kapsamında yazmalar yüksek çözünürlüklü olarak taranıyor ve ayrıntılı üstveriyle birlikte katalog sistemine ekleniyor. Araştırmacılar, bu çalışmanın daha önce fiziksel erişim gerektiren kaynaklara çevrim içi ulaşımı mümkün kıldığını belirtiyor.

Dijitalleştirme süreci sanıldığından yavaş ilerliyor. Her yazmanın önce fiziksel durumu değerlendiriliyor; cilt yapısı zayıf olan eserler için özel sehpalar kullanılıyor. Uzmanlar, tarama sırasında sayfaların tam düz açılmasının cilde zarar verebildiğini, bu nedenle sınırlı açı ile çalışıldığını aktarıyor.

Üstveri hazırlığı da ayrı bir uzmanlık gerektiriyor. Eserin dili, yazı türü, istinsah tarihi, müstensih bilgisi ve varsa vakıf kayıtları tek tek kaydediliyor. Araştırmacılar, üstverinin eksik olduğu koleksiyonlarda dijital erişimin pratikte işe yaramadığını, çünkü arama yapılamadığını vurguluyor.

Okunabilirlik konusunda da çalışmalar yürütülüyor. Farklı yazı türlerinin otomatik metin tanıma sistemleriyle çözümlenmesi üzerine denemeler yapılıyor. Uzmanlar, bu alanda ilerleme olduğunu ancak sonuçların hâlâ uzman kontrolü gerektirdiğini belirtiyor.

Koleksiyonlar arası bağlantı kurma çalışmaları da genişliyor. Aynı eserin farklı kütüphanelerdeki nüshalarının karşılaştırılabilmesi için ortak künye standartları kullanılıyor. Araştırmacılar, bu standardın nüsha farklarını inceleyen çalışmaları belirgin biçimde kolaylaştırdığını aktarıyor.

Erişim politikaları kurumdan kuruma değişiyor. Bazı koleksiyonlar tamamen açık erişim sunarken, bazıları araştırmacı başvurusu istiyor. Uzmanlar, telif ve koruma gerekçelerinin bu farkı doğurduğunu, ancak uzun vadede açık erişimin yaygınlaşmasının beklendiğini belirtiyor.

Proje ekipleri, dijital kopyaların uzun vadeli saklanması için açık dosya biçimleri kullandıklarını vurguluyor. Teknolojik eskimenin dijital arşivlerdeki en büyük risk olduğu, bu nedenle biçim seçiminin içerik kadar önemli sayıldığı aktarılıyor.